Goodwood Revival Meeting: 7 tot 10 september 2017
Sinds Patrick en ik 3 jaar geleden onze Austin Healey aangeschaft hebben, was het onze droom eens naar Goodwood te gaan.
Maar hoe? De kaarten zijn zo begeerd dat het niet gemakkelijk is om er te verkrijgen. We lieten 'het idee' rusten.
Patrick wilde zich graag lid maken van een club. Op internet vond hij info over de Austin-Healey Club Belgium.
Na een aangenaam telefonisch gesprek met Brigitte, werd Patrick lid van de Club.
Toevallig surfte Patrick op de site van de club en ontdekte dat ze van plan waren om anno 2017 naar Goodwood te gaan. Er waren nog 7 plaatsen over.
Zonder aarzelen werd Francis gebeld om ons in te schrijven.
Onze eerste uitstap met de Austin-Healey Club werd een feit!
Onmiddellijk voor een paar dagen, hoe spannend!
Donderdag 7 september 2017
Afspraak in Dunkerque om 11 uur. Na meerdere controle posten te hebben doorstaan, parkeerden we onze Austin Healey netjes in de rij die ons toegewezen werd, wachtend tot het inschepen.
Tijd om te sympathiseren.
Patrick en ik zijn verrast door de sympathie van sommige deelnemers.
Het moment van inschepen verliep rustig, stipt op tijd en zeer geordend. Onder begeleiding van stewards werden we verzocht onze Austin Healey in het ruim te rijden.
De weergoden leken ons goed gezind. Er werd geen storm op zee aangekondigd.
Onze overtocht verliep vlekkeloos, dit gaf ons ruim de tijd om verder kennis te maken met de groep.
De toon was gezet! Het zou een leuk weekend worden samen met de leden van de Austin-Healey Club Belgium.
Francis gaf een korte briefing en stelde ons voor om bij aankomst te Doverniet in colonne te rijden; maar met maximum 5 auto's tegelijk.
Dominique had een zeer correcte en gedetailleerde weergave van het roadbook bezorgd! Super!
Vermits er slechts een paar exemplaren beschikbaar waren, werden er foto’s genomen om het roadbook te verspreiden.
Er was 1 teken in het roadbook dat mij onbekend leek. Een "roze pijl" die ons snel duidelijk werd bij het eerste "rondpunt". We dienden het rondpunt links aan te vangen.
Dominique had het lumineus idee om dat teken telkens opnieuw weer te geven bij elk rondpunt. Het verplichtte onze 'grijze cellen' in die richting te denken! Dat gaf ons een houvast en eveneens een veilig gevoel.
Dank u wel Dominique.
Het Links rijden in Engeland is me wat. Toch even wennen.
Patrick en ik hadden het geluk dat we achter Francine en Luc van de boot reden. We hebben de rode/zwarte Austin Healey gevolgd en zijn samen verder gereden.
Het weer zag er zonnig uit. Reden genoeg om cabrio te rijden.
Na een paar uren door mooie groene landschappen gereden te hebben, stopten we om even van het uitzicht te genieten en om dit te fotograferen.
Francine & Luc stelden ons voor om samen iets te gaan drinken. Het was geen gemakkelijke opdracht.
Uiteindelijk stopten we bij een typische Engelse pub. In Lewis genoten we op een zonnig terrasje met: een pintje voor de heren en een lekkere Engelse thee voor de dames.
Daarna werd het tijd om door te reizen naar Worthing.
In het Grand Victoria Hotel verbleven we met 14 personen uit de groep.
Ons hotel lag tegenover het station. Eerst dachten we dat het nachtelijk lawaai ons zou storen. Dat bleek al snel een onterechte veronderstelling. We verbleven in een rustige buurt in Worthing.
Onze respectievelijke bolides konden nu van een welverdiende rust genieten. 's Avonds verplaatsten we ons met taxi's. De prijzen waren zeer democratisch en de afstanden waren ook niet erg groot.
Na het inchecken en ons even wat te hebben opgefrist, vervoegden we ons met andere groep in hun hotel.
In het Burlington Hotel genoten we allen van een aperitief en konden we vervolgens plaatsnemen aan tafel.
Ter nagedachtenis van Brigitte, vroeg Francis 1 minuut stilte voor onze voorzitster die er zo naar uitgekeken had om dit groot evenement in Goodwood nog kunnen mee te maken. Het is haar jammer genoeg niet meer gelukt.
Vervolgens konden we genieten van een heerlijk gevarieerd buffet.
Onze kennismakingsstrategie werd verder ondernomen.
Na het avondeten dronken we een laatste drankje in ons hotel en daarna was het bedtijd. De rust was welgekomen.Het was een leuke, vermoeiende dag.
Morgen naar Goodwood! We kijken er naar uit!!!!
Vrijdag 8 september 2017
Na een 'British ontbijt' vertrokken we richting Burlington Hotel waar de ganse groep had afgesproken om samen naar het event Goodwood te rijden.
Al die Austin Healey ‘s netjes op een rij was zeer indrukwekkend. Dit had wel iets! We reden samen verder in colonne.
Patrick en ik reden als laatste. Al snel waren we de colonne kwijt, omwille van de enorme drukte die er heerste en de onduidelijk zichtbare verkeersborden op die baan. Na enig fileleed kwamen we uiteindelijk 1,5 u later op de weide aan, waar onze Austin Healey kon rusten.
Paraplu, regenjas, regenhoedje,..., alles was nodig.
Die dag regende het maar 1 keer: de ganse dag!
Patrick en ik zijn door de gietende regen voorbij de kraampjes gewandeld en werden doornat. In de tribunes hebben we een motorrace gevolgd.
De regen verpestte eigenlijk de charme dat het event te bieden had. We waren ontgoocheld over het weer. Al snel beslisten we om het event te verlaten en te gaan lunchen in Chichester.
Als samenvatting van Goodwood die dag:
Bij het terugrijden naar ons hotel genoot ik van het voordeel dat een warm gereden Austin Healey te bieden heeft.Rond de pook bevindt zich de ideale plaats om mijn doornatte schoenen te laten drogen.
Patrick & ik zouden wat gaan rusten, maar we zijn letterlijk een paar uren in slaap gevallen.
Om 18.00 uur klopte Luc aan onze deur om ons uit te nodigen in de bar voor een Apéro moment en vervolgens zouden we een lokaal Italiaans restaurant onveilig gaan maken.
De groep: Francine & Luc, Marie-Anne & Bernard, Benoît, Michel & wij gingen samen uit eten. We genoten van een super lekkere maaltijd en ik heb een goede 'babbel' met Marie-Anne gehad. Dit was zeer gezellig. Het gaf me het gevoel dat we elkaar al langer kenden. Grappig!
Nadien zijn we terug naar ons hotel gegaan. We genoten van een slaapmutsje, daarna was het bedtijd. Morgen zou het mooi weer zijn!!!
Zaterdag 9 september 2017
Het is echt mooi weer! Eindelijk! We zouden vandaag Goodwood onder een ander perspectief kunnen bewonderen.
Na het Britts ontbijt maakten we ons klaar om richting Anurel te rijden.
Oeps! De auto van Patrick kan niet starten!
Hij keek verontwaardigd omdat hij die startproblemen niet begreep.
Plichtbewust zoals mijn echtgenoot steeds is, werd zijn Austin Healey van top tot teen nagecheckt in een garage.
Zijn bolide zou betrouwbaar moeten zijn. Het zweet brak hem uit!
Luc, Bernard & Patrick ontfermden zich over de auto.
De startkabels werden erbij gehaald maar waren gelukkig niet nodig.
Ja hoor, ineens startte de Austin Healey opnieuw en zou ze ons voor de rest van het weekend niet meer in de steek laten.
Achteraf gezien was de oorzaak van het startprobleem enkel een 'slecht contact'.
Eindelijk konden onze 3 auto's richting Anurel rijden. We ontdekten daar een prachtig kasteel.
Na een wandeling en een leuk terrasje reden we verder richting Goodwood hotel.
Daar genoten we met heel de Austin Healey groep van een lekker buffet.
De dranken waren niet inbegrepen en dienden apart betaald te worden. Ik zou die taak op mij nemen en het geld verzamelen. Maar hoe moest ik dat noteren? Ik kende de meeste namen niet.
Gelukkig zat Michel naast mij en is hij zo vriendelijk geweest om mij een lijstje op te stellen van al de mensen die aan onze tafel zaten. Dit heeft mij enorm geholpen. Dit papiertje werd mijn 'heilig' geheugensteuntje. Opeens +\_ 30 namen onthouden uit het niets. Het is me wat.
Na de lunch gingen we allen richting Goodwood event. We genoten van de rit in de zon. De natuur is dan veel mooier.
Bij aankomst op Goodwood leek iedereen opgewekt. Eindelijk konden we alles bewonderen bij mooi weer. De klederdracht was bij momenten zo speciaal, doordacht & professioneel.
Je kreeg het gevoel dat de mensen gelukkig waren om dit gebeuren mee te maken.
We volgden races, kuierden langs ‘vintage’ boetieks en genoten van het geheel.
We wandelden de paddock binnen. Het verboden terrein voor ons.
We weten nog steeds niet hoe we daar binnen geraakten.
Zoveel mooie auto's. Een streling voor het oog.
We kruisten er ook de Zweedse koning met zijn bodyguards.
We waren aanwezig bij de start van enkele races.
Kortom, het aanwezig zijn in de paddock leek ons allemaal vanzelfsprekend en het voelde natuurlijk aan.
Het verlaten van de paddock werd ons even bemoeilijkt omdat die man op de controlepost wenste te weten: " hoe zijn jullie hier in Godsnaam binnen geraakt? "
We hadden echt niets geforceerd. Dat gebeurde gewoon!
Francine, Marie-Anne en ik beseften dat we dit als vrouw waarschijnlijk nooit meer zouden meemaken.
Patrick & ik ervaarden die namiddag als zeer speciaal, in een prachtig kader met zeer goed gezelschap van onze nieuwe vrienden.
' s Avonds genoot ons groepje opnieuw van een lokaal restaurant.
Het was weer een geslaagde avond en 'petit comité' alsook samen met Benoît en Michel.
Hier eindigde een prachtige dag die we nooit zouden vergeten.
Zondag 10 september 2017
Eerst een Brits ontbijt nuttigen en daarna uitchecken.
Ik wil toch nog even kwijt dat ons hotel als typisch British ervaren werd.
De rest laten we aan jullie verbeelding over. "zonder commentaar".
We moeten toch toegeven dat het personeel wel super vriendelijk en gedienstig was.
De bar was wel in orde en werd onderhouden. De toog schitterde als een spiegel, deze werd elke dag opnieuw onder handen genomen.
Daar kwam veel volk op af.
Zoals Marie-Anne terecht opmerkte: de pinten hadden hier het dubbele aan volume ter vergelijking met Belgische pintjes. De was hun visitekaartje.
Na het ontbijt reden we richting Wadhurt – Ticehurst.
Daar wachtte ons een bezoek met gids, in een schitterende Dahliatuin.
Dit was een zeer mooie en super onderhouden tuin met hedendaagse kustbeelden.
De superlatieven kregen hier hun plaats.
De wandeling was rustgevend. We genoten van een aperitief op het terras en van een correcte maaltijd.
Na de lunch reden we allen verder richting Dover met een kleine tussenstop bij een tankstation.
Opeens besefte ik dat ik mijn gsm in het tankstation vergeten was. Bij het volgende rood licht reed Patrick ter hoogte van Benoît om hem te melden dat wij waarschijnlijk terug reden. Paniek brak uit.
Patrick bleef zeer rustig en vroeg mij het tankstation te bellen. Het telefoonnummer bevond zich op ons tankticket. Onmiddellijk bevestigde die persoon me dat ze een gsm gevonden hadden en dat ze hem zorgvuldig gingen bewaren.
Patrick maakte rechtsomkeer richting tankstation.
Nu was het aan onze Austin Healey om te bewijzen dat ze ‘power’ had. Onze bolide scheurde zich een baan over de autosnelweg richting pompstation. Die weg leek ons eindeloos.
Uiteindelijk kwamen we aan. Ik liep naar binnen en sprak een personeelslid aan. De man haalde mijn gsm uit een kluis en stelde me een paar vragen vooraleer hij mij die toevertrouwde.
Ik bedankte uiteraard die man uitvoerig en hij wenste ons een goede reis terug naar Dover.
Gelukkig liep het inschepen wat vertraging op en konden we de groep alsnog vervoegen.
De overtocht verliep opnieuw vlekkeloos.
Op de terugtocht was ik in het gezelschap van Sabine dat zeer aangenaam was.
Bij aankomst in Dunkerque volgde een warm afscheid van de groep. Iedereen ging vervolgens zijn kant op.
Er rest ons enkel Francis en Luc te bedanken voor de onvergetelijke 'Austin-Healey Belgium Club uitstap'.
Proficiat voor de zeer goede organisatie.
Bedankt aan iedereen, omdat we allen samen hebben gezorgd voor het slagen van een heel tof, fijn verlengd weekend.
Op naar het volgende,....., het smaakt naar meer.
Patrick & Sylvie Van Rossum